ஹரிணி சிவலிங்கம்-கனடா சட்டத்தரணி

இந்த வாரம், உண்மை, நீதி மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவற்றிற்கான தளராத அர்ப்பணிப்பால் தனது அசாதாரணமான வாழ்க்கைப் பயணத்தை வரையறுத்த நவி பிள்ளைக்கு அமைதிக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டதைக் கண்டு உலகம் கொண்டாடியது. தென்னாப்பிரிக்காவில் நிறவெறி ஆட்சியின் போது நெல்சன் மண்டேலா உட்பட ரொபன் தீவிலிருந்த (Robben Island) அரசியல் கைதிகளின் உரிமைகளைப் பாதுகாத்து பெற்றுத் தந்தது முதல், ஐநா மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகராகவும், சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் (ICC) மற்றும் பிற சர்வதேச நீதிமன்றங்கள் மற்றும் அமைப்புகளில் நீதிபதியாகவும் பணியாற்றியது வரை, நவி தனது வாழ்க்கையை மனித உரிமைகள் மற்றும் சர்வதேச நீதியை மேம்படுத்துவதற்காகவே அர்ப்பணித்துள்ளார்.

அவரது குறிப்பிடத்தக்க வாழ்க்கைப் பயணத்தைப் பற்றி ஏற்கனவே நிறைய எழுதப்பட்டுள்ளது. தமிழ் சமூகம், ஒரு தலைமுறை சட்டப் வழக்கறிஞர்கள்/ஆர்வலர்கள் மற்றும் எனது சொந்த வாழ்க்கையில் அவர் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை நான் இங்கே பிரதிபலிக்க விரும்புகிறேன்.

எனது கணவரும் நானும் 2009 மார்ச்சில் ஜெனீவாவில் ஐநா மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகராக நவி பிள்ளை இருந்தபோது அவரை முதன்முதலில் சந்தித்தோம். சில மாதங்களுக்கு முன்பு, எனது பிறந்த குழந்தையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு, இலங்கையில் அரங்கேறிக்கொண்டிருந்த கொடூரங்கள் எனது மனதை வெகுவாகப் பாரமாக்கிக் கொண்டிருந்த நிலையில், சந்திப்பொன்றைக் கோரி அவரது அலுவலகத்திற்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தேன். எமது தாயகத்தில் சுழன்றடிக்கும் மோசமடைந்து வரும் மனித உரிமைச் சூழ்நிலை குறித்துக் கவலையடைந்த புலம்பெயர் தமிழ் சட்டத்தரணிகள் மற்றும் ஆர்வலர்கள் குழுவுடனான சந்திப்பிற்கு அவரது அலுவலகம் எம்மைத் தொடர்பு கொண்டபோது, அக்கடிதத்தைப் பற்றி நான் கிட்டத்தட்ட மறந்தே போயிருந்தேன்.

நாங்கள் எங்களது ஐந்து மாத பெண் குழந்தையுடன் ஜெனீவாவுக்குப் பயணம் செய்தோம். அந்தச் சந்திப்பு எங்களது வாழ்க்கையின் பாதையையே மாற்றியமைத்தது.

அன்றிலிருந்து இரண்டு விஷயங்கள் என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டன. முதலாவது, மனித உரிமைகள் மற்றும் நீதியின் மீதான பிள்ளையின் உண்மையான அர்ப்பணிப்பு. முன்னதாக ஒரு சட்டப் பயிற்சி மாணவியாக (intern) சர்வதேச மனித உரிமை நிறுவனங்களைக் கவனிப்பதற்காக ஜெனீவாவில் நேரத்தைச் செலவிட்ட நான், அவர்களின் அதிகாரத்துவ அமைப்பு மற்றும் அரசியல் கட்டுப்பாடுகள் குறித்து தீவிர விரக்தியடைந்திருந்தேன். பிள்ளையைச் சந்தித்தது அந்த விரக்தியைப் போக்கியது. நீதிக்கான அர்ப்பணிப்பு என்பது வெறும் பேச்சு சார்ந்ததாக அல்லாமல், கொள்கைப் பிடிப்புள்ள வாழ்நாள் நடவடிக்கைகளில் அடித்தளமிட்ட ஒருவரை அங்கே நான் கண்டேன். அரசியல்மயமாக்கப்பட்ட சர்வதேச நிறுவனங்களுக்குள்ளும் கூட அர்த்தமுள்ள மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்ற நம்பிக்கையை அவர் எனக்கு மீண்டும் அளித்தார்.

இரண்டாவது, எங்களது சந்திப்பின் முடிவில் அவர் கூறிய ஒரு கருத்து. தமிழ் சமூகமும் புலம்பெயர் தமிழர்களும் சர்வதேச மனித உரிமை வழிமுறைகளுடன் ஈடுபடுவதன் மூலம் மனித உரிமைகளுக்கான தங்கள் போராட்டத்தைப் போதுமான அளவிற்கு ‘அறிவுசார்மயப்படுத்தவில்லை’ (intellectualised) என்று அவர் அவதானித்தார். அவரது வார்த்தைகள் ஒரு பதிற்றாண்டுக்கும் மேலாக என்னுடன் இருந்து வருகின்றன. தாயகத்திலும் புலம்பெயர் தேசமெங்கிலும் உள்ள தலைமுறை தலைமுறையான தமிழர்களால் தயாரிக்கப்பட்ட கணிசமான ஆதரவுப் பணிகள், புலமைப்பரிசில் மற்றும் ஆராய்ச்சிகளை நிராகரிப்பதாக அது அமையவில்லை. மாறாக, இதனை ஒரு சவாலாகவே நான் புரிந்துகொண்டேன்: எமது அறிவுசார் மரபுகளை வளர்ப்பது, கல்வித்துறையுடனான எமது ஈடுபாட்டை வலுப்படுத்துவது, எமது அனுபவங்களையும் நீதிக்கான கோரிக்கைகளையும் பரந்த பார்வையாளர்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பது, மற்றும் புதிய தலைமுறை தமிழ் அறிஞர்கள் மற்றும் ஆர்வலர்களுக்கு வழிகாட்டுவது (mentoring) ஆகியவையே அச்சவாலாகும்.

முள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலையில் உச்சமடைந்த, தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக பல தசாப்தங்களாக நடத்தப்பட்ட கொடூரங்களுக்கு நீதியையும் பொறுப்புக்கூறலையும் வழங்குவதில் இலங்கையின் தோல்விகளை பிள்ளை தொடர்ந்து கேள்விக்குட்படுத்தி வந்துள்ளார். நீதியைப் பின்தொடர்வது என்பது கொடூரங்களை ஆவணப்படுத்துவதற்கும் அப்பால், பொறுப்புக்கூறலைக் கோருவதாகவும் தடியடி விலக்கிற்கு (impunity) எதிராக நிற்பதாகவும் அமைய வேண்டும் என்பதை அவரது பணிகள் நிரூபித்துள்ளன.

அந்தச் சவால், முதுகலை ஆய்வுகளைத் தொடர்வதற்கான எனது சொந்த முடிவை எடுக்க உதவியது. தமிழ் உரிமைகளின் பாதுகாப்பு, தமிழ் மக்களின் அரசியல் आकांक्षाக்கள் (aspirations) மற்றும் தமிழ் ஆய்வுகளின் வளர்ச்சிக்குத் தொடர்ச்சியான அறிவுசார் ஈடுபாடும் வலுவான நிறுவனங்களும் தேவை என்ற நம்பிக்கையையும் அது வலுப்படுத்தியது.

எனது மறைந்த தந்தையின் நினைவாக யார்க் பல்கலைக்கழகத்தில் ‘என். சிவலிங்கம் தமிழ் ஆய்வு விருதை’ (N. Sivalingam Award in Tamil Studies) எங்களது குடும்பம் நிறுவியது. மேலும் ஏப்ரல் 2016 இல் இரண்டாவது நினைவுச் சொற்பொழிவை ஆற்றுவதற்கு பிள்ளைக்கு அழைப்பு விடுத்தோம்.

எனது தாய் நிறுவனமான ஆஸ்கூட் ஹால் சட்டக் கல்லூரிக்கு (Osgoode Hall Law School) அவரை வரவேற்பதற்கும், டொரன்டோ மற்றும் ஒட்டாவா விஜயங்களின் போது அவருடன் பயணிப்பதற்குமான பாக்கியம் எனக்குக் கிடைத்தது. வளர்ந்து வரும் சட்டத்தரணிகள் மற்றும் மனித உரிமை ஆர்வலர்களுக்கு அவர் உத்வேகம் அளிப்பதைக் கண்டேன்; மேலும் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகள் முதல் பள்ளி குழந்தைகள் வரையிலான உரையாடல்களுக்கு இடையே அவர் மிக இயல்பாக நகர்வதைக் கவனித்தேன். அவர் யார உரையாற்றினாலும், மனிதநேயம் மற்றும் கண்ணியத்தின் பகிரப்பட்ட மொழியின் மூலம் மக்களுடன் தொடர்பு கொண்டார்.

ஒரு நினைவு தனித்து நிற்கிறது: டொரன்டோவிலிருந்து ஒட்டாவாவுக்கான விமானப் பயணத்தின் போது, டர்பனில் தான் வளர்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி அவர் பேசினார். அவர் கடந்து வந்த மற்றும் கண்ட போராட்டங்கள் நீதிக்கான அவரது தளராத அர்ப்பணிப்பை எவ்வாறு வடிவமைத்தன என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அந்தப் பயணம் இன்னும் நீண்டதாக இருக்கக்கூடாதா, அதனால் அவரது ஞானத்தை இன்னும் அதிகமாக உறிஞ்சிக்கொள்ள முடியுமே என்று நான் ஆசைப்பட்டது நினைவிருக்கிறது.

கொள்கை ரீதியான ஆதரவுப் பிரசாரம் எதைச் சாதிக்க முடியும் என்பதைப் பற்றிய எனது புரிதலை வடிவமைத்த நவி பிள்ளையிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டது ஒரு பாக்கியம். அவரது மரபு அவர் பணியாற்றிய நிறுவனங்களிலோ அல்லது அவர் சவாலுக்குட்படுத்திய அநீதிகளிலோ மட்டும் இல்லை, மாறாக அந்த வேலையை முன்னோக்கிச் செல்ல அவர் ஊக்கமளித்த மக்களிடமும் உள்ளது.

உலகெங்கிலும் உள்ள தமிழர்களுக்கு, 2026 ஆம் ஆண்டின் அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்றவராக அவர் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருப்பது, உண்மையைப் பின்தொடர்வது, எமது வரலாற்றைப் பாதுகாப்பது, எமது அறிவுசார் மரபுகளைக் கட்டியெழுப்புவது மற்றும் நீதி மற்றும் பொறுப்புக்கூறலுக்கான போராட்டத்தைத் தொடர்வதன் முக்கியத்துவத்தை நினைவூட்டுவதாகும். நீதியைக் கோருவது மட்டுமல்லாமல், அதை முன்னோக்கி எடுத்துச் செல்லக்கூடிய புலமைப்பரிசில், நிறுவனங்கள் மற்றும் இயக்கங்களைக் கட்டியெழுப்பவும் அவரது முன்னுதாரணம் நம்மை அழைக்கிறது.

எமது தமிழ் சமூகத்திற்கும், உலகம் முழுவதும் அநீதிகளைச் சந்தித்த அனைத்து சமூகங்களுக்கும், நீதியைத் தொடர்வதற்காகத் தொடர்ந்து குரல் கொடுப்பதற்கான மகத்தான பெருமையும் உத்வேகமும் தரும் தருணம் இதுவாகும்.