நல்லூர் கடும் சீற்றத்துடன் காணப்படுகின்றது.. 1987 செப்டம்பரில் வரலாற்று சிறப்புமிக்க பன்னிரண்டு நாட்கள் இந்த மண் ஒரு தியாகியின் கடைசி மூச்சின் பாரத்தை தாங்கியது—ஆயுதம் ஏந்துவதற்கு பதிலாக வன்முறையற்ற முறையில் உண்ணாவிரதத்தை தேர்ந்தெடுத்து தனது மக்களுக்கான சுயமரியாதையையும் சுயநிர்ணய உரிமையையும் மட்டுமே கேட்ட இளைஞன்.
ஒரு வெண்கல சிலையை அகற்றுவதன் மூலம் ஒரு பிராந்தியத்தின் கூட்டு நினைவை அழித்துவிடலாம் என்பது போல கைகள் வேகமாகச் செயல்பட்டு அதை எடுத்துச் சென்றன. ஆனால் நினைவுகள் வெண்கலத்தில் வார்ப்படவோ கல்லில் செதுக்கப்படவோ இல்லை; அவை இந்த வீதிகளில் நடமாடும் ஒவ்வொரு தாயின் ஒவ்வொரு பெரியவரின் ஒவ்வொரு குழந்தையின் அமைதியான மன உறுதியிலும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.
ஒரு சிலையை அகற்றுவது என்பது அது கொண்டிருக்கும் அளப்பரிய சக்தியை ஒப்புக்கொள்வதாகும். அது நினைவுகூருதலைப் பற்றிய ஆழமான பயத்தையும் ஒரு அமைதியான உருவம் வார்த்தைகளை விட உரக்கப் பேசும் என்ற கவலையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. அதிகாலை வாகனங்கள் சென்று மறைந்து வெறும் காற்றை மட்டுமே விட்டுச் சென்றபோது அவை வரலாற்றை அழித்துவிடவில்லை. மாறாக அந்த வெறுமையான பீடத்தை இன்னும் உரக்கப் பேசும் ஒரு நினைவுச்சின்னமாக மாற்றின.
ஒரு சிலை கைப்பற்றப்பட்டு கனமான கதவுகளுக்குப் பின்னால் பூட்டப்படலாம். ஆனால் ஒரு தியாகத்தின் பாரம்பரியத்தை உங்களால் பறிமுதல் செய்ய முடியாது. துக்கம் அனுசரிக்கும் நினைவுகூரும் அர்ப்பணிப்பு மற்றும் தளராத மன உறுதியை கௌரவிக்கும் ஒரு சமூகத்தின் உரிமையை உங்களால் முடக்க முடியாது. இன்று அந்த பீடம் காலியாக இருக்கலாம் ஆனால் நினைவில் வைத்திருப்பவர்களின் இதயங்களில் அந்த நினைவுச்சின்னம் அசையாததாகவும் நித்தியமானதாகவும் என்றும் நிலைத்திருக்கும்.
