முல்லைத்தீவு நிலப்பரப்பில் வழக்கமான அமைதியோடுதான் 2006-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தின் 14ம் நாள் அந்த விடியல் புலர்ந்தது.

கையில் புத்தகப் பைகளும், மனமெங்கும் உயர்கல்வி பற்றிய கனவுகளுமாக அப்பகுதியில் உள்ள பல்வேறு பள்ளிகளைச் சேர்ந்த மாணவிகள் செஞ்சோலை வளாகத்தில் ஒன்றுகூடியிருந்தனர். அது அனாதைச் சிறுமிகளுக்கான இல்லமாக மட்டுமல்லாமல், அப்பகுதி மாணவர்களுக்கான தலைமைத்துவ மற்றும் முதலுதவி பயிற்சி முகாமும் நடைபெறும் இடமாக விளங்கியது.

பதின்ம வயதின் துடிப்போடு, எதிர்கால இலட்சியங்களைப் பற்றிப் பேசிச் சிரித்துக்கொண்டிருந்த அந்த 61 மாணவிகளின் கனவுகள் சில நிமிடங்களில் சின்னாபின்னமாகும் என்று யாருமே எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

ஆகஸ்ட் 14, காலை 7:00 மணி இருக்கும். பயிற்சி முகாமில் காலை நேர வேலைகள் தொடங்கிக் கொண்டிருந்தன. அமைதியான அந்தப் பகுதியின் ஆகாயத்தைப் பிளந்துகொண்டு வந்த போர் விமானங்களின் இடிமுழக்கம் போன்ற சத்தம், அங்கிருந்த மாணவிகளை உரைய வைத்தது. அடுத்த சில விநாடிகளில் வீசப்பட்ட குண்டுகள், செஞ்சோலை வளாகத்தை முழுமையாக உலுக்கின.
புகையும் தூசியும் அடங்குவதற்குள், அந்த இடமே ஒரு பேரவலத்தின் சாட்சியாக மாறியிருந்தது. சிரிப்பொலி கேட்ட இடத்தில் அலறல் சத்தங்களும், முதலுதவி கற்க வந்த மாணவிகளின் உடல்களும் சிதறிக் கிடந்தன.

இந்தத் தாக்குதலில் 61 பள்ளி மாணவிகள் சம்பவ இடத்திலேயே தங்கள் உயிரைத் துறந்தனர்; 60-க்கும் மேற்பட்டோர் படுகாயமடைந்தனர். உலகத் தமிழினமே இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு உறைந்துபோனது.
சம்பவம் நடந்த உடனேயே, சர்வதேச அமைப்பான யுனிசெஃப் (UNICEF) பிரதிநிதிகள் தாக்குதல் நடந்த இடத்திற்கு நேரடியாகச் சென்று கள ஆய்வு மேற்கொண்டனர்.

அங்குப் பலியானவர்கள் ராணுவப் பயிற்சி பெற்றவர்கள் அல்ல என்றும், அவர்கள் அனைவரும் பள்ளிச் சிறுமிகள் மற்றும் மாணவிகள் மட்டுமே என்பதையும் யுனிசெஃப் அறிக்கை அதிகாரப்பூர்வமாக உலகிற்கு உறுதிப்படுத்தியது.

ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலத் தூண்களாக உருவாக வேண்டிய பிஞ்சு உயிர்கள், போரின் கொடூரத்திற்கு இரையான அந்த நாள், தமிழ் மக்களின் வரலாற்றில் என்றும் மறக்க முடியாத ஒரு சோக அத்தியாயமாகப் பதிந்தது.

தவறே செய்யாத அந்த இளம் சிறார்களின் நினைவுகளும், அவர்களின் சிதைக்கப்பட்ட கனவுகளும் இன்றளவும் ஒவ்வொரு தமிழனின் மனதிலும் நீங்கா வடுவாகவும், அமைதிக்கான ஏக்கத்தின் குறியீடாகவும் நிலைத்து நிற்கின்றன.